... czyli "Irlandio, moja Irlandio 2"
Jakiś czas temu napisałam posta o tym, że bardzo chciałabym wrócić na Zieloną wyspę.. Kto nie czytał, a chciałby.. może zajrzeć tutaj. Post ten wzbudził rożne emocje.. Dotarły do mnie miłe słowa w postaci komentarzy, ale i anonimowe e-maile od zagorzałych "patriotów" o mniej pochlebnym zabarwieniu, kipiące złością i nienawiścią..
Bo jak ja mogę "sprzedać" swoja ojczyznę.. "za parę euro"? Jak mogę nazwać Irlandię moim domem, zdradzając w ten sposób Polskę?
Nie widzę nic złego w tym, że ktoś jedzie za granicę w celu zarobienia pieniędzy.. Gdy ktoś we własnym kraju rzuca jedna pracę dla innej, w której lepiej płacą.. to nie nazywa się go zdrajcą bo nie jest lojalny wobec swego pracodawcy. Wielu ludzi, pracuje za granicą, by potem swe oszczędności przywieźć do Polski i tam je zainwestować... Co w tym złego? Wielu też wyjeżdża i stwierdza, że tam im lepiej finansowo i zostają na dłużej.. na czas nieokreślony.. Każdy szuka czego innego...Nie rozumiem dlaczego kogoś to tak boli.
Jeszcze kilka lat temu nie przeszło by mi przez myśl, że mogłabym chcieć zostać w Irlandii na zawsze.. Chciałam wrócić do Polski - tam był mój dom.
Przepiękny kraj w którym się urodziłam.. moi rodzice i dziadkowie.. Przy pradziadkach historia już się komplikuje, ale nie sprawia to że czuję się mniej Polką niż ktoś kogo polskie korzenie sięgają setki lat dalej.
Polska zawsze będzie moją ojczyzną, niezależnie od tego gdzie mnie nogi poniosą, a wiatr wywieje.
Szanuję naszą kulturę, tradycję, język.. Chylę czoła wielkim Polakom - żyjącym i tym którzy zapisali się na łamach historii..
Nie obrzucam mojej matki Polski błotem, ale nawet w związku kochający rodzic - dziecko.. nie jest tylko różowo i widzi się nawzajem swoje wady.. Czasem też te wady się komuś wytyka i to nie znaczy że kocha się go mniej.
Pisząc pierwszego posta nie zamierzałam wrzucać wszystkich do jednego worka, zaszufladkować Polaków czy Czechów .. Bo przecież nie wszyscy w tej części Europy są "ubodzy i nieszczęśliwi", ale tutaj jednak "widać" bardziej tych którzy są, a ja opisałam tylko kilka przykładów sytuacji których byłam świadkiem. W każdym kraju są ludzie biedni.. Jest wiele państw gdzie ludziom żyje się gorzej niż w Polsce.. Wiele zależy też od tego co komu do szczęścia potrzebne.
Ja nie mam wygórowanych wymagań.. nie pragnę jeździć na wakacje w tropikach, mieć samochodu lepszego od sąsiada, kupywać markowych ubrań itp.. Nie żyje mi się źle..
Pieniądze nie są powodem mojej tęsknoty za szmaragdową wyspą..
Oprócz przeszłości i wartości o których wspomniałam wyżej, nie wiąże mnie z Polską już zbyt wiele. Wraz z dniem gdy zmarła moja mama, "runął" i mój polski dom.. Ona była jego sercem, ogromnym i ciepłym..
Śmiem teraz nazwać Irlandię swoim domem.. Bo tam zaczęło bić serce mojej nowej rodziny. Tam poznałam mojego męża i tam narodził się mój synek.. Wszystkie najpiękniejsze wspomnienia, które tworzą historię naszej trójki.. łączą się właśnie z tym krajem. Jest to też dla nas "grunt neutralny"- Mój mąż nie jest Polakiem.. więc tam "płyniemy w tej samej łódce", żadne z nas nie jest "u siebie".
Irlandia też ma swoje minusy.. Każde miejsce je ma.. a życie emigranta wcale nie jest łatwe.. ale mimo to chcemy by była "naszym domem".
Dlatego wracamy...
Pozdrawiam cieplutko... Agata :-)
